Tatuaż i jego historia

Graficzne znaki wykonywane na skórze, powstające za pomocą specjalnego barwnika wszczepianego za pomocą igły, nazywane są tatuażami. Znane są już one od starożytności
(w Księdze Kapłańskiej, zawartej w Pięcioksięgu znaleźć można fragment mówiący o zakazie tatuowania sobie ciała przez ludzi). Juliusz Cezar pisał o tatuażach wśród starożytnych plemion celtyckich, a Ahmad ibn Fadlan – muzułmański autor, żyjący w czasach średniowiecza – opisał tatuaże wikińskie. Co ciekawe, samo słowo tatuaż wywodzi się
z samoańskiego słowa tatau, zapisanego przez osiemnastowiecznych podróżników. Pierwotnie wykonywanie tatuażu było związane z rytualnymi obrzędami, a co ciekawe –
w wielu kulturach na posiadanie pięknego obrazka na ciele mogli sobie pozwolić najczęściej plemienni wojowie. Takie ozdoby były szczególnie rozpowszechnione w kulturach polinezyjskich, w których to wykonać tatuaż można było dopiero wówczas, gdy zabiło się swojego wroga i zdobyło jego głowę.

Co ciekawe, tatuaż przez bardzo długi czas uważany był, szczególnie w Europie i Ameryce, za coś niedostępnego zwykłemu człowiekowi (tatuaże bardzo często pojawiały się na ciałach więźniów oraz ludzi związanych ze światkiem przestępczym). W Polsce moda na tatuaże pojawiła się po 1989 roku, kiedy to zmiana systemu politycznego wpłynęła na możliwość swobodnej wymiany z państwami zachodnimi. Dzięki zniesieniu cenzury w mediach zaczęła być propagowana działalność, mająca na celu promowanie nowych wzorców zachowań i stylu życia (w tym także nowe spojrzenie na zjawisko tatuażu). Znaczenie tatuażu w dzisiejszych czasach zmienia się zdecydowanie, jednak pomimo tego że bardzo dużo osób nosi takie ozdoby, że można je zauważyć u największych artystów to jednak nadal źle wykonany tatuaż lub w złym miejscu zdecydowanie wywołuje negatywne skojarzenia. Często tatuaż kojarzy się z kryminalistami lub marynarzami. No cóż, takie czasy że ludzie żyją ze stereotypami z którymi jest trudno walczyć.

Tatuaże – historia i wzory

Graficzne znaki na skórze, czyli tzw. tatuaże, powstają na ciele za pomocą specjalnego barwnika, który wszczepiane są za pomocą igły. Ciekawym jest fakt, że tatuaże są znane już
z czasów starożytnych (w Pięcioksięgu można znaleźć fragment, w którym znajduje się zakaz tatuowania ciała). Samo słowo „tatuaż” wywodzi się z samoańskiego wyrazu tatau, który został zapisany przez osiemnastowiecznych podróżników. Ponadto, w dawnych czasach,
w kulturach polinezyjskich do wykonania tatuażu uprawniało jedynie zabicie wroga
i zdobycie jego głowy. Tatuaże przez wiele lat były uważane za tabu, coś dostępnego jedynie subkulturze więziennej (takie myślenie ma swoje we wschodnich tradycjach, według których posiadanie tatuażu świadczyło o przynależności do grupy mafijnej).

Współcześnie na rynku dostępnych jest bardzo wiele wzorów tatuaży. W ogromnym tempie rośnie ponadto liczba wielbicieli tych znaków graficznych wykonywanych na ciele. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że tatuaże, poza ładnym wyglądem i funkcją ozdabiania ciała, niosą ze sobą sporo ryzyka (a przede wszystkim powikłań związanych ze zdrowiem). Tatuaże na ciele najczęściej wykonywane są na stałe, jednakże coraz częściej klienci mogą wykonać sobie tatuaż na próbę (tzw. tatuaż „czasowy”), który utrzymuje się na skórze maksymalnie kilka lat. Istnieje jeszcze jedna opcja dla osób, które chcą sobie coś wytatuować – wykonanie tatuażu z henny. W każdym przypadku należy jednak pamiętać, że tatuaże powinny być wykonywane tylko i wyłącznie przez osoby doświadczone
i wykwalifikowane. W dzisiejszych czasach tatuaże są jednak dość pospolite, mimo,że większość osób trzyma je w niewidocznych miejscach to każdy z nas ma świadomość,że tatuaż to nic wyjątkowego ani specjalnego a nawet często kojarzy się z przestępczością czy narkotykami dawnych czasach było inaczej.W wielu kulturach na tatuaże mogli sobie pozwalać jedynie najwięksi plemienni wojowie, którzy dodatkowo zdobyli głowę pokonanego wcześniej przeciwnika.

Historia tatuażu, czyli jak to wszystko się zaczęło

Tatuaże znane są już one od czasów starożytnych (w Pięcioksięgu odnaleźć można fragment, w którym napisano o zakazie tatuowania sobie ciała przez ludzi). Juliusz Cezar
w swoich dziełach opisywał tatuowanie ciał przez członków starożytnych plemion celtyckich, natomiast Ahmad ibn Fadlan – Muzułmanin, autor, który żył w średniowiecznych czasach –
z dokładnością opisywał tatuaże wikińskie. Warto zapamiętać, że polskie słowo tatuaż wywodzi się z samoańskiego słowa tatau, które zostało zapisane przez osiemnastowiecznych podróżników. Interesującym może wydawać się fakt, że w pierwotnym znaczeniu wykonywanie tatuażu wiązało się z rytualnymi obrzędami,. Ponadto, w wielu kulturach na posiadanie pięknego obrazka (dzieła sztuki) na ciele pozwolić sobie mogli najczęściej najznamienitsi plemienni wojowie. Ozdoby ciała w szczególny sposób rozpowszechniane były w kulturach polinezyjskich (na wykonanie tatuażu dana osoba mogła sobie pozwolić dopiero wówczas, gdy zabiła swojego wroga i zdobyła jego głowę).

Co ciekawe, tatuaż przez bardzo długi czas uważany był, szczególnie w krajach europejskich i amerykańskich, za coś niedostępnego porządnemu obywatelowi (taka sytuacja związana była przede wszystkim
z bardzo częstym pojawianiem się tatuaży na ciałach więźniów, morderców oraz grup mafijnych). Wzrost mody na tatuaże w nadwiślańskim kraju pojawił się dopiero po 1989 roku. Było to związane ze zmianą politycznego systemu i zniesieniu cenzury w mediach, co wpłynęło na możliwość swobodnej wymiany z państwami zachodnimi. Już Juliusz Cezar pisał w swoich dziennikach o tatuażach, ale był to temat niezręczny w kulturze europejskiej, kojarzący się głownie ze światem przestępczym ( podobnie jak i teraz) bądź dzikością. Średniowieczni Europejczycy nie tatuowali się byli zbyt bogobojni, aby szkalować swoje ciało, tatuaże jednak nie wymarły, sporo afrykańskich czy azjatyckich kultur wciąż się tatuowało. Przez tatuaże wyrażany był szacunek a często i ranga osoby wytatuowanej.