Tatuaże znane są już one od czasów starożytnych (w Pięcioksięgu odnaleźć można fragment, w którym napisano o zakazie tatuowania sobie ciała przez ludzi). Juliusz Cezar
w swoich dziełach opisywał tatuowanie ciał przez członków starożytnych plemion celtyckich, natomiast Ahmad ibn Fadlan – Muzułmanin, autor, który żył w średniowiecznych czasach –
z dokładnością opisywał tatuaże wikińskie. Warto zapamiętać, że polskie słowo tatuaż wywodzi się z samoańskiego słowa tatau, które zostało zapisane przez osiemnastowiecznych podróżników. Interesującym może wydawać się fakt, że w pierwotnym znaczeniu wykonywanie tatuażu wiązało się z rytualnymi obrzędami,. Ponadto, w wielu kulturach na posiadanie pięknego obrazka (dzieła sztuki) na ciele pozwolić sobie mogli najczęściej najznamienitsi plemienni wojowie. Ozdoby ciała w szczególny sposób rozpowszechniane były w kulturach polinezyjskich (na wykonanie tatuażu dana osoba mogła sobie pozwolić dopiero wówczas, gdy zabiła swojego wroga i zdobyła jego głowę).

Co ciekawe, tatuaż przez bardzo długi czas uważany był, szczególnie w krajach europejskich i amerykańskich, za coś niedostępnego porządnemu obywatelowi (taka sytuacja związana była przede wszystkim
z bardzo częstym pojawianiem się tatuaży na ciałach więźniów, morderców oraz grup mafijnych). Wzrost mody na tatuaże w nadwiślańskim kraju pojawił się dopiero po 1989 roku. Było to związane ze zmianą politycznego systemu i zniesieniu cenzury w mediach, co wpłynęło na możliwość swobodnej wymiany z państwami zachodnimi. Już Juliusz Cezar pisał w swoich dziennikach o tatuażach, ale był to temat niezręczny w kulturze europejskiej, kojarzący się głownie ze światem przestępczym ( podobnie jak i teraz) bądź dzikością. Średniowieczni Europejczycy nie tatuowali się byli zbyt bogobojni, aby szkalować swoje ciało, tatuaże jednak nie wymarły, sporo afrykańskich czy azjatyckich kultur wciąż się tatuowało. Przez tatuaże wyrażany był szacunek a często i ranga osoby wytatuowanej.

Tagi dodane do tego wpisu przez autora bloga: , ,